بی نیاز از همه دیدار

واسه التیام دردم

تو رو کم میآرم انگار

خیلی سخته گریه  کردن

خیلی سخته بُغضی باشه

کسیکه دنیا تو ساخته

لحظه ای از تو جداشه

تازه میفهمم چه حسی

تو دل من ریشه داره

عشق تو نوشتنی نیس

دفتر من شوره زاره

من تهی از موج خوناب

خالی از هر راه بسته

آخرش باید تو باشی

حتا با بُغض شکسته

آخرش باید تو باشی

مثل رویایی که دارم

تو بذار فاصله ها رو 

با تن بارون ببارم

محو شب موندن و مبهوت

از خیال تو گذشتن

با لب بسته، تن سرد

اسم تو زمزمه کردن

خیلی سخته گریه  کردن

خیلی سخته بُغضی باشه

کسیکه دنیا تو ساخته

لحظه ای از تو جداشه

وقتی شب با تن بارون

بوی ساحل و میآره

خواب امروز مثل هر شب

حس یک رویا رو داره

توی تاریکی شبهام

دیدنت یه سر پناهه

دست تو رو زخم کهنه م

مرهمی تازه میذاره

حرفی از بودن من نیس

حرفی از ماه و ستاره

مُردن دوباره ی من

یا تولدی دوباره

آدمی بودم که مرگ آرزوهاش و نمیخواست،

رفتی و هرگز نگفتی....که یه مرد عاشقی بود

که با خنده هاش غم و دردت و میکاست،

تو نخواستی که بمونی...تا تن زخمی باد و

از نگاه من ببینی،

میآد اون روزی که شاید...پشت یک پنجره ی

خرابه ای گوشه نشینی،

شب بلند و کوچه تاریک...کوچه ای که از من و رفتن تو

خاطره داره

کی میتونست که پس از تو....

حتا یک ثانیه پاش و

جای پای تو بذاره؟

شب بی ترنم عشق...

شب فصل حسرت و غربت و ناکامی ما شد!

پشت جاده های دلتنگ...

سفر تو با ترانه های من بی انتها شد!